Ik vond dat raar. Waarom al zo vroeg plannen en hoezo moeten werken? Sowieso leefde ik toen al helemaal van dag tot dag. Ik was zo vroeg in het jaar totaal niet bezig met plannen voor de decembermaand. Natuurlijk had ik toen ook nog geen gezin maar of dat een groot verschil gemaakt zou hebben vraag ik me af.

Ik vroeg altijd of ik met Kerst mocht werken.

En dan specifiek met één of twee andere collega’s waarvan ik wist dat die ook genoten van het creëren van bijzondere dagen samen met bewoners. Buiten de gebaande paden als de situatie daarom vroeg.

We improviseerden van alles. Zo combineerden we de bewoners van twee woongroepen en zaten we dan ook met meer dan 15 bewoners aan een prachtig gedekte tafel. Alles en iedereen door elkaar heen.
Bewoners genoten al van de voorpret als ze zagen naast wie ze zouden komen te zitten. En iedereen die wilde hielp mee met de voorbereidingen.

Voor bewoners die de grote groep te spannend vonden dekten we dichtbij een apart tafeltje dat hun vertrouwen, rust en de nodige afstand gaf. Wel checkten we bij hun of de afstand groot genoeg was.
De vraag stellen was het antwoord al weten. Alles was goed, ze voelden zich gehoord en gezien. Ik vond het hartverwarmend om mee te maken dat, wanneer je bewoners uit hun comfortzone haalt, er situaties ontstaan die we van tevoren nooit hadden kunnen bedenken.

De bewoner die altijd stilletjes op de achtergrond aanwezig was voerde ineens het hoogste woord. Dit tot mijn grote verbazing maar zeker ook die van de bewoners.
Of de bewoner die voor haar overzicht en veiligheid altijd een rustige omgeving aangeboden kreeg. Zij zat vanaf het kleine tafeltje te genieten met een grote glimlach en zat zeer relaxed alles en iedereen te bekijken.
Bij het toetje gingen we helemaal los door keihard mee te zingen met de kerstliedjes.

Wat een feest.

Naast dit alles genoten we natuurlijk ook van de heerlijke maaltijd. Die werd door zeer gedreven koks in de centrale keuken klaargemaakt voor alle groepen. Zij werden een dag later bedolven onder de kaartjes en tekeningen van bewoners. Als dank voor het héérlijke en gezellige diner.

Voor mij waren die dagen goud waard. Ik genoot er nog dagen van na. Eenmaal terug naar de ‘gewone’ dagen moest ik altijd weer even slikken. Ik vond het moeilijk om te zien dat bewoners weer naar hun oude en welbekende gedrag terugkeerden.

Het kan, helaas, niet alle dagen Kerst zijn!

Bij deze wens ik jullie hele mooie en gezellige Kerstdagen toe.
Wat zal het fijn zijn als je mag werken op deze dagen!
Wie weet sluit er dit jaar wel een manager aan. Stel het voor. Bewoners vinden dat fantastisch. Het maakt het kerstdiner nog eens extra speciaal.

Hele gezellige dagen gewenst en een gelukkig en inspirerend 2026!

Lieke du Bois