Werken in de zorg geeft veel stof tot nadenken. Bovendien maken we bijzondere situaties mee tijdens onze workshops, trainingen en opleiding.
De Keerzijde gaat onder je huid zitten. Je vergeet het nooit meer.
Deze herkenning en nieuwe ideeën uit de praktijk deelt Lieke graag met je via haar blogs.
Wanneer de grote liefde van je leven getroffen wordt door dementie verandert alles en vooral de liefdevolle verbinding met elkaar.
Hoe zwaar dat is blijkt iedere keer weer wanneer uiteindelijk noodgewongen gekozen moet worden voor een verhuizing omdat het thuis echt niet meer gaat. De partner blijft alleen achter in het huis waarvan de bedoeling was er samen te blijven tot het einde.
Hoe verder de dementie vordert hoe groter de afstand. Ik vind het altijd pijnlijk om te zien gebeuren en probeer dan ook zoveel mogelijk de partner te ondersteunen en te laten genieten van de kleine geluksmomenten die er nog wel zijn. Zo ook in deze situatie waarin, totaal onverwachts, een kort moment van onschatbare waarde werd.
Deze meneer, ik noem hem Gerard, is sinds 2 maanden opgenomen in weer een nieuw verpleeghuis nadat het bij verschillende huizen niet goed gegaan is. Gerard heeft nl een enorme drang om naar buiten te gaan waar het vanwege het drukke verkeer onveilig is.
Als het moet klimt Gerard over de schutting achter in de tuin. Niemand krijgt het uitgelegd aan hem vanwege zijn vergevorderde staat van dementie. Zijn partner, ik noem haar Ilse, heeft het er zwaar mee. Rondom Gerard heerst angst, onmacht en onzekerheid. De zoektocht naar wat te doen en vooral wat aan te bieden om te voorkomen dat Gerard naar buiten wil is intens.
Er is al heel veel geprobeerd maar de drang bij Gerard blijft aanwezig. Gaandeweg de tijd en zijn ziekteproces wordt Gerard wat rustiger. Dit mede onder invloed van jonge vakantiekrachten die hem 1 op 1 meenemen voor een spelletje, een wandeling of gewoon een kopje koffie. De invloed van jongeren op Gerard is mooi om te zien.
Ondertussen is goed te merken dat Gerard steeds verder in zijn eigen wereld terechtkomt. Op een warme dag spreek ik Ilse in de tuin. Zij komt even langs om te kijken hoe het met hem gaat. We hebben het over hun verleden. Hoe ze elkaar leerden kennen als goede vrienden.
Ilse was getrouwd met een andere man die ook in de vriendengroep zat. Samen hadden ze kinderen waarvan de oudste de naam van Gerard kreeg vanwege de goede vriendschap. Nooit hadden zij gedacht dat zij, elkaar kennende als goede vrienden, een relatie zouden krijgen.
En toch gebeurde het. Het bleek voor beiden de grote liefde van hun leven te zijn. Het maakt de situatie van nu pijnlijk en triest. Gerard is zich hier steeds minder of niet meer bewust van.
Ineens komt Gerard met een jonge knul, vakantiekracht, aangelopen. Tot mijn grote verbazing en zeker ook die van Ilse, begint Gerard te stralen wanneer hij haar ziet. Hij loopt naar haar toe en pakt haar intens en warm vast. Zo staan zij, net als vroeger, een langere tijd ineengestrengeld samen.
Ilse is totaal verrast en lijkt even erg gelukkig. De vakantiekracht staat er onwennig en onzeker bij. “Maar ik heb nog 20 minuten voor hem.” Ik besluit met een lichte brok in mijn keel: “Die 20 minuten krijg je van mij. Wat hier gebeurt vergeet je nooit meer. Dit zijn 2 mensen die elkaars grote liefde zijn geweest en dat tot het einde zullen blijven.”
Hij is er stil van en besluit met “Mooi hé?”
“Ja, dat is het. Prachtig!”
- Confucius -
